Op de motor naar Spanje – Deel II

In mijn blog gisteren heb ik verteld over de heenrit van huis (Marknesse) naar Relleu in Spanje. Door omstandigheden kwam het er niet van om volledig binnendoor te rijden en moest er dus 2100 km snelweg afgeraffeld worden. Is wel te doen, maar leuk is natuurlijk anders…

Bij Benidorm denkt iedereen meteen aan witte, drukbevolkte stranden, en in juli/augustus klopt dat ook wel. Benidorm is een redelijk grote stad met heel veel hoogbouw, een lange boulevard en veel strand. Ik ben er niet in de buurt geweest deze keer. Wel geprobeerd, maar met de motor is dat gewoon niet leuk… van een afstandje toch nog geprobeerd een foto te maken. In de ochtend, tegenlicht, dus een prachtplaat is anders….

IMG_3128

Nee, dan is Villajoyosa (iets ten zuiden van Benidorm) veel leuker, bekend om zijn chocolade en feesten eind juli. Ook mooie stranden, maar ook een oud stadje waar je lekker doorheen kunt struinen. Het strand van Villajoyosa:

IMG_3110

Een doorkijkje bij Villajoyosa, met een zo goed als droge rivierbedding en uitzicht op de zee:

IMG_3102

Maar van die warmte word je zo loom dat elke motivatie om wat te gaan doen na 12 uur ’s middags gewoon verdwijnt. Dus na een paar dagen roept M. dat het tijd wordt dat ik maar eens wat ga toeren. Ik sputter iets over de warmte, waarop ze gewoon zegt “dan sta je om 6 uur op en rijd je om 7 uur weg”. Eigenlijk geeneens zo’n slecht idee, de temperatuur is dan prima, en je bent rond het middaguur weer terug en kan je de hele middag nog bij het zwembad zitten en van de Cervezas genieten.

Het binnenland achter Benidorm is echt prachtig. Ruig, rustig, soms droog, soms groen en heel vaak prachtige vergezichten. Het is moeilijk om niet elke 10 minuten te stoppen om foto’s te maken. De wegen zijn vaak van prima kwaliteit, dus dat verhoogt het rijplezier enorm. Je rijdt vrij snel naar grotere hoogte, en dat geeft ’s ochtends mooie uitzichten, waarbij de wolken nog gewoon in het dal hangen.

IMG_3059

Ook kan je best een tijd rijden zonder iets of iemand tegen te komen. Dat is ook verraderlijk, want jij verwacht geen tegenliggers in de bochten, maar zij verwachten natuurlijk al helemaal geen motorrijders van de andere kant. Oppassen dus.

Ook veel verlaten boerderijen, huizen, winkels en tankstations. Er zijn voldoende mogelijkheden om te tanken als je wat meer het binnenland in gaat, maar regelmatig kom je verlaten tankstations tegen.

IMG_3069

Huizen en boerderijen laten ze gewoon staan, overgelaten aan de elementen. In de loop der jaren zakken ze vanzelf in elkaar, maar het aantal fundamenten wat je onderweg tegenkomt waar helemaal niets meer van over is, is ontelbaar.

En bergen, rotspartijen, uitzichten, zoals al eerder gezegd, als je niet oppast stop je elke 10 minuten om een foto te maken. Leuk, maar zo kom je nooit meer ergens natuurlijk 😊

IMG_3051

Spanje is erg mooi om motor te rijden, er valt veel te zien en te doen, maar uiteindelijk is het niet handig om in juli en augustus dit te doen. Als je wilt rijden moet je echt ’s ochtends om 7 uur weg zodat je tussen 12:00 en 13:00 weer terug bent, daarna is het echt te warm om te rijden. De Spanjaarden gooien echt niet voor niets alles tussen 13:00 en 16:00 dicht, die schuilen gewoon voor de zon.

Op de motor naar Spanje – Deel 1

In de winter begint de discussie omtrent vakanties natuurlijk weer, zo ook bij ons thuis. Het idee is om een week naar het huisje van D. te gaan in Relleu te gaan, bij Benidorm 20 km landinwaarts in de bergen. Het gejoel van de jongens doet vermoeden dat het idee goed gaat landen. Dan komt de uitsmijter van mij: “Dan gaan jullie met het vliegtuig naar Alicante en ga ik op de motor” en tot mijn verbazing is het antwoord “Ja hoor, dat is goed”. Nog even kijken hoe de gezinssamenstelling gaat zijn, want de een wil bij zijn vriendin blijven, de ander wil weer een vriend meenemen, maar na een uurtje zijn we eruit en worden gauw vliegtickets geboekt. Zo voorkom ik dat het motorplan alsnog omgebogen wordt in een vliegtuigplan.

Ik heb nog maanden de tijd voor het zover is, en mijn idee is om in 4 of 5 dagen naar Spanje te rijden, en dan niet over de snelweg, maar alleen binnendoor. Helaas gooit de Groep 8 afscheidsmusical van de jongste zoon roet in het eten, die is op donderdagavond. En ik wilde die zaterdag daarna in Relleu zijn. Nu is de afscheidsmusical iets waar je als ouders niet onderuit kunt, dus het plan moet omgegooid. Na de musical, dus donderdagavond, vertrek ik en boek in een overnachting bij Maastricht. Dan kan ik vrijdag van Maastricht naar Montpellier rijden, en dan op zaterdag naar Relleu. In totaal zo’n 2100 km.

Waarom op vrijdag helemaal naar Montpellier? Dat is 20 juli, en op 21 juli begint de schoolvakantie van Regio Noord in Nederland en is dus een serieuze uittocht te verwachten. Ook is 21 juli een aanloop naar zwarte zaterdag in Frankrijk, en die wil je ook mijden. Maar ja, ik wil natuurlijk wel zaterdag in Relleu zijn, als de familie daar ook is. Hopeloze planning, maar weinig aan te doen….

Heenweg Dag 1

Donderdag 19 juli om 22:30 wordt dan eindelijk de motor aangetrapt, en via Arnhem, Nijmegen en Venlo richting Stein, waar het Van Der Valk hotel wacht. Heerlijk rustig zo in de nacht, het adrenaline peil is hoog genoeg om nog uren door te rijden, maar zo heel verstandig is dat ook niet. Aangekomen bij het hotel om 00:45 kan de motor mooi in de fietsenstalling van het personeel, zo staat hij beschut en met de ketting vast aan de muur, ideaal.

IMG_2871

Heenweg Dag 2

Jammer dat ik uiteindelijk maar 5 uur kan slapen, en om half 8 wordt de motor gestart om naar Zuid-Frankrijk te rijden. Even tanken in Stein (we hebben tenslotte een tankpas) en dan de snelweg op. Dit is de eerste keer dat ik door de tunnel van Maastricht kan. Wat een verbetering ten opzichte van de oude A2 door de stad met al die stoplichten, nu ben je binnen 5 minuten aan de zuidkant van de stad.

De Autoroute du Soleil is door België nu ook een uitdaging i.v.m. wegwerkzaamheden. Vanwege het vakantieverkeer is een vertraging van 1 a 2 uur niet ongewoon. Zelfs op de motor is dat niet leuk, en een alternatieve route via Luxemburg wordt gevolgd. Bij Luik de E40 aanhouden richting Aken (hier is het al meteen een stuk rustiger!) en dan de E42 richting Verviers, Malmedy en Saint-Vith. De snelweg gaat over in een provinciale weg, en via Ettelbruck richting Luxemburg. Op de motor is dit geen probleem omdat auto’s en vrachtwagens inhalen soepel gaat. Met de auto kan dit wat lastiger zijn en zou ik het niet zo snel aanraden. Maar voorlopig heb ik hier een bult file ontweken, en het rijdt nog lekker ook.

Alternatieve-Route

Vanaf Luxemburg recht naar beneden via de verschrikkelijk saaie weg langs Thionville, Metz en Nancy richting Toul. Volgens de ANWB webpagina Tankstations langs de route is de ‘Aire de Toul’ parkeerplaats een mooie en ruime parkeerplaats, en ideaal voor een stop. Het is inderdaad groot, groot genoeg om te verdwalen om het één station is voor beide richtingen. En plaatsen voor auto’s, vrachtwagens, speel- en ontspanningsmogelijkheden. Het toilet is schoon, de koffie en broodjes zijn goed (wel duur) en na 20 minuten gaan we verder. De Péage gaat beginnen, de tolweg dus. De tolbadge zit op de motor dus dat scheelt een boel gedoe. De poortjes herkennen de vorm van een motor (kan even duren) en heb je automatisch het juiste tarief. Ga je door de 30 km/uur poort waar een bordje staat “verboden voor motorrijders” dan wordt je aangeslagen als auto, en betaal je bijna 2x zoveel.

Veel vrachtverkeer gaat niet over de tolweg, en dus is het een stuk rustiger. Sowieso valt het nog best mee met de drukte, en ontspannen zoef ik in zuidelijke richting richting Dijon en Lyon. Wat ook zo leuk is op de motor is om naar vakantieverkeer te kijken. De 14% leasebak volgeladen met 2 kinderen, bagageruime vol, dakkoffer erop, te volle aanhanger erachter, liefst nog met twee fietsen erbij ook. En dan die heuvels op moeten ploeteren, dat werkt dus niet. En jengelende kinderen achterin, vrouw naar de man achter het stuur die aanwijzingen geeft, en de man die gefrustreerd zijn gaspedaal door de bodem probeert te trappen om toch maar met een fatsoenlijk tempo omhoog te kunnen rijden. Ik heb het niet zwaar, de 6 cilinders zoemen tevreden door en een fractie van de beschikbare 160 pk zorgt ervoor dat ik probleemloos alle hellingen met de cruise control aan kan pakken. Geen beter vermaak dan leedvermaak denk ik dan maar….

Bij Lyon slaat het weer om, en donkere wolken, flitsen en gerommel doen het ergste vermoeden. En inderdaad, toch nog vrij onverwacht gaan de hemelsluizen open en komt de regen met bakken tegelijk naar beneden. Geen druppels op mijn vizier, het water stroomt er gewoon langs. Vanwege de hoge temperaturen heb ik een doorwaai pak aan, maar dat is nu ineens een ‘doorregen pak’ geworden. Zeik- en zeiknat. Bij een tankstation maar een kwartiertje schuilen en het regenpak aangedaan. Eigenlijk heeft dat geen zin meer, ik ben toch al doorweekt, maar je probeert het toch.

IMG_2886

Voorbij Lyon is het inmiddels 17:00 uur en de drukte begint enorm toe te nemen met vakantieverkeer. De tolstations zijn zomaar 15 poortjes breed, maar zowel ervoor als erachter staat een enorme file. De Fransen zijn heel soepel met motorrijders en laten je er makkelijk langs, veel beter dan in Nederland. Ook laten ze je bij de tolstations gewoon voorgaan, geen enkel probleem. De gemiddelde Nederlandse en Duitse toerist snapt dat natuurlijk niet, en is het ook niet altijd mee eens. Ook leuk, de Tour de France zit hier in de buurt en verplaatst zich ook over de A7. Enorme hoeveelheden auto’s met fietsen op het dak en motors die ook hierlangs gaan. Da’s wel grappig om te zien, die motards op de snelweg rijden net zoals in de tourkaravaan, dat slingert gewoon overal tussendoor.

Na Orange splits de snelweg. De A8 richting Marseille en Nice (het drukke gedeelte) en de A9 richting Montpellier en Barcelona. Hier is het een stuk rustiger, en inmiddels gaat het allemaal weer een stuk soepeler. Om 20:30 stop ik bij het hotel, 1007 km in 13 uur. Het hotel is het “Inter Hotel Hotellio” wat ik via booking.com heb gevonden. Beetje achteraf gelegen en een wat een niet zo fijne buurt lijkt, maar het hotel is goed, niet duur en het hek gaat ’s nachts dicht dus de motor staat veilig. En ondanks de lage prijs heeft het hotel nog een zwembad en een fitness waar je gebruik van kan maken!

IMG_2891

En wat lees je dan als je op het terras zit?

IMG_2898

De pasta smaakt prima, net als de twee glazen Paulaner bier. Heerlijk. Nog even naar huis bellen dat alles goed is gegaan en daarna als een blok in slaap. Heerlijk schone kamer, fraaie badkamer (kan zo in een showroom) en de airco zoemt zachtjes.

Heenweg Dag 3

De volgende ochtend staat het ontbijt om 6 uur al klaar. Ik ben te moe om zo vroeg te ontbijten, maar toch sta ik als eerste om 7:15 in de ontbijtzaal. Zelden zo’n uitgebreid ontbijt gezien in een hotel, en heel vers en superlekker allemaal. Je moet het maar treffen met zo’n hotel, maar deze gaat wel de lijst van favoriete hotels onderweg. Wel vooraf reserveren, er hangt wel een bordje ‘complet’ aan de deur, vol dus.

Om 8 uur wordt de motor gestart en begint het laatste stukje Frankrijk. Weer volgens de ANWB moet er bij Perpignan een fraai tankstation zijn en dat klopt, dus na een uurtje rijden (redelijk druk, maar goed te doen) sta ik bij het tankstation. Als je op de motor bent wil iedereen wel een praatje met je maken. De omvang van de K1600GT doet het altijd goed (“rijdt wel lekker zeker zo?”) en veel mensen hebben ook wel ontzag dat je zomaar even naar Spanje rijdt. Het valt me op dat veel mensen onderweg zijn naar Zuid Spanje en daar met de boot verder gaan naar Marokko. Bij sommigen gaat het voorlopig soepel, ik sprak iemand die bij Perpignan stond en in 12 uur tijd van Amsterdam naar de Spaanse grens was gereden. 11 uur ’s avonds van huis, en 11 uur de volgende ochtend dus daar. Maar anderen ploeteren voort langs wegwerkzaamheden en ander ongemak, en doen er dus veel langer over.

Ik heb er weinig last van, en ook in de file voor de Spaanse grens kan ik makkelijk tussen de file door. Heerlijk zoals iedereen aan de kant gaat, over de hele route gezien heeft me dat echt uren gescheeld.

Veel mensen die ik onderweg spreek gaan naar de Costa Brava in Spanje, grofweg tussen Portbou (Frankrijk) en Blanes. Wat gebeurt er dan? Bij de eerste afrit in Spanje staat een enorme file van Nederlanders die daar dus heen willen, en na de afrit rijd je achterelkaar door naar Barcelona. De tolbadge werkt hier niet, dus dan maar de creditcard in de binnenzak, en bij het tolpoortje moet het overige verkeer maar 30 seconden langer wachten. Gaat ook goed.

Barcelona… altijd een verhaal apart. Druk, enorm druk, opritten, afritten, lokaalverkeer, vakantieverkeer, vrachtverkeer, en veel wegwerkzaamheden deze keer. Wat een ramp is dat toch altijd weer. Vanwege de wegwerkzaamheden is de weg veel smaller, en kan je ook op de motor er bijna niet meer tussendoor. Tot overmaat van ramp begint het ook weer te regenen. Schijnbaar al een hele tijd niet meer geregend, dus de hele weg staat vol met het beruchte schuim. Oppassen voor gladheid is het devies.

Na weet ik hoelang geprutst in de file kan ik eindelijk doorrijden de AP-7 op. En dat is zo’n mooie weg. Tolweg, dus rustig en kan je lekker doorrijden. Mooi asfalt, glooiende heuvels en soms prachtige uitzichten. Wel warm, dat dan weer wel, en droog, dat scheelt ook weer.

IMG_2937

Bij ieder tankstation gewoon de schaduw (van de bomen) opzoeken, en dan is het wel vol te houden tijdens een stop. Hoe om te gaan met die warmte? Ik heb elke dag twee van die halve liter flessen met water in de koffer zitten die ik gedurende de dag leegdrink. Ook haal ik vaak bij een tankstation nog een fles water of een blikje (ijskoude) cola, soms aangevuld met een Snickers of Mars om even wat extra energie binnen te krijgen. En zolang je nog moet plassen krijg je voldoende vocht binnen. Maar het gaat wel hard. Het doorwaai pak is ideaal, maar zorgt er ook voor dat het zweet direct opdroogt, en uitdroging ligt altijd op de loer. Blijven drinken dus.

Bij Valencia is er geen tolweg, en spontaan is er weer veel (vracht)verkeer op de weg. Geen file gelukkig dus wel doorrijden. Voorbij Valencia begint een bergachtig gebied, en de A7 slingert prachtig om alle bergen heen. Toch jammer dat we dat in Nederland niet hebben.

Dan komt Benidorm in beeld en kan ik de snelweg verlaten. De laatste 20 kilometer is landinwaarts en kronkelt lekker langs stuwmeren omhoog. De laatste 5 km is voor het betere stuurwerk, en kronkelt nog eens 500 meter omhoog naar Relleu. Het bochtenwerk wat ik de afgelopen 2090 km heb moeten missen kan hier nog even goed gemaakt worden. De banden zijn goed op temperatuur, het asfalt is goed en warm dus er kan nog even lekker gestuurd worden. Om 18:20 ben ik bij het huisje en staat de motor luid tikkend af te koelen van de laatste 20 km. In iets meer dan 10 uur toch nog 843 km gereden, ondanks alle ellende bij Barcelona. Motor uitpakken, aan de ketting leggen en naar het zwembad. De koude ‘cerveza’ wacht, en nu even geen motor meer 😊

BMW Zadel te zacht? Tijger Leathers!

Mijn vorige motor was een BMW R1200RT, en het zadel was bedroevend zacht. Bij mijn huidige motor (K1600GT) had ik gehoopt op een beter zadel, maar na 3 maanden en 8000 km kan ik concluderen dat dat niet het geval is. Het zadel is gewoon veel te zacht, lekker voor een uurtje rijden, maar een hele dag sturen voelt het aan als geloogd eiken. Pijnlijk dus.

Omdat ik niet direct zin had om 1200 euro uit te geven voor een Corbin zadel (wat overigens prima zadels zijn, ik had er eentje op de Pan European) ben ik bij Tijger Leathers in Den Haag geweest. Voor 90 euro wordt je zadel van nieuw schuim voorzien.

Voordat je je koffie op hebt is het schuim er al afgetrokken, en inderdaad, het stelt niets voor. De zadelverwarming wordt uiteraard wel veiliggesteld. In onderstaande foto zie je waar het verwarmingselement heeft gezeten.

IMG_2566

Het nieuwe schuim is geperst, en veel steviger dan het originele schuim. Het wordt in grote lijnen even op maat gezaagd en dan mag je proefzitten. Zelfs dat zit al beter. Als het goed is wordt het verder afgewerkt (gezaagd en gevijld) waarna het verwarmingselement er weer op gaat zoals je op deze foto kunt zien:

IMG_2573

Het originele dekje gaat er weer op, en alles bij elkaar is het met een uurtje gebeurd.

De rit naar huis is een verademing. Het zadel is zeer stevig, voor sommigen misschien zelfs hard, maar dit is wel de manier om het op langere ritten vol te houden. De 150 km naar huis gingen er soepel, ondanks de warmte (ca. 30 graden).

De komende weken even aanzien hoe het gaat, je kan altijd terugkomen om het zadel nog een beetje bij te laten werken. Mijn eerste indruk is erg goed en zeker een aanrader!

Tijger Leathers vind je aan de Minckelersstraat 54 in Den Haag, 10 minuten rijden vanaf de A13, en prima bereikbaar. Meer info op http://tijgerleathers.nl/

IMG_2576

Bochtentraining bij motorcursussen.nl

Elk jaar probeer ik wel een aanvullende rijopleiding te doen. Voorheen waren de VRO trainingen altijd op het PVI circuit in Lelystad, en dat is superleuk om daar een dagje rond te mogen rijden. Geen auto’s, fietsers, voetgangers, olie op het wegdek of andere narigheid, gewoon een dagje ontspannen sturen. Helaas heeft de KNMV (onder druk van de uitbreiding van vliegveld Lelystad) afscheid genomen van het PVI circuit.

Op Facebook zag ik eerder dit voorjaar een berichtje voorbij komen van motorcursussen.nl, een kleine organisatie die allerlei soorten motortrainingen verzorgt, waaronder een bochtentraining op het PVI circuit in Lelystad. Daar ben ik afgelopen 23 juni dus maar heen geweest.

Motorcursussen.nl is in 2009 opgezet door Nikki van der Spek en Stephan Moerkerken en houdt zich alleen bezig met het verzorgen motor training. Naast de trainingen, het verhogen van de rijvaardigheid en daarmee het verbeteren van de veiligheid is het natuurlijk ook de bedoeling dat je gewoon een leuke dag hebt. De instructeurs zijn alleen gediplomeerd, en de instructeur van onze groep was dagelijks bezig met het opleiden van motoragenten, dat zijn mensen die wel weten hoe je een motor moet besturen zeg maar.

De cursusdag begint om 9 uur met een half uurtje theorie over bochten en alles wat daarbij komt kijken. Hoe neem je een bocht, wat zijn de krachten in een bocht, wat is een ideale lijn, hoe moet je kijken, wat gebeurt er met remmen in de bocht, dat soort vragen. Het was wel duidelijk dat onze instructeur een man van de praktijk is, daar was geen carrière als docent op een school voor weggelegd zeg maar. Desalniettemin is het wel goed, en leeft het ook want er kwamen wel een aantal vragen van de diverse deelnemers.

Na een half uurtje gaat de speeltuin open en wordt het tijd voor oefeningen buiten op het circuit. Remmen in de bocht, hoe gaat dat, wat gebeurt er en waarom gebeurt dat. Omdat de motor schuin hangt en je gaat remmen wil de motor zich oprichten. Sterker nog, de vanwege de hellingshoek en het rijden op de rand van de banden wil de motor eigenlijk de andere kant op. In een bocht naar rechts is dat funest want zo ga je richting tegenliggers. Middels ‘countersteering’ moet je dat dus tegengaan. Nu is countersteering iets wat je automatisch doet op een motorfiets (en op een gewone fiets) alleen sta je er niet bij stil. Pas als iemand het eens uitlegt en je het zelf in een veilige omgeving kan uitproberen merk je wat het is. En zie je dat je in een bocht nog best leuk kan remmen.

De tweede oefening is het nemen van bochten zelf. De instructeur rijdt een paar rondjes en per toerbeurt mag je daar achteraan rijden. Soms erachter, soms ervoor. Twee rondjes over het circuit en dan weer wisselen. Voor het betere uitleggen behoort een ritje achterop bij de instructeur tot de mogelijkheden. Dan zie je pas wat die mensen kunnen. Jij denkt “zou je niet eens opletten in de bocht” en de instructeur draait zich nog even half om om wat te zeggen, wijst ondertussen nog dingen aan en kantelt de motor nog een stuk verder de bocht in. Wel cool om mee te maken 😊

K1600GT_Bocht

De derde oefening is de remproef, startend met 50 km/uur en dan geleidelijk de snelheid verhogen. Nu hebben alle moderne motorfietsen een goed werkend ABS, dus de spanning van het blokkeren is dan wel weg natuurlijk. Bij ons in de groep zat echter een 30 jaar oude Kawasaki ZXR 750 zonder ABS. Daarmee kan je wel (redelijk) hard remmen, maar de blokkade zit tussen de oren. De marge die je als bestuurder automatisch in acht neemt is gigantisch. Op mijn eigen K1600 is het gewoon een kwestie van dichttrekken en remmen maar. Een app op de telefoon registreerde een vertraging van 9.8 m/s2, wat dus gelijk staat in 1G. Dan rem je dus wel serieus hard. Geen idee of er meer in zou zitten, want nu zat ik al in de ABS.

Ride_Summary

De tijd vliegt voorbij en voor je het weet is het 12 uur en dus een goed verzorgde lunch.

Om 1 uur gaat het feest verder met rondjes rijden over het circuit. Tikkie sneller, maar wel binnen je eigen grenzen. Niemand die je pusht over je eigen grenzen te gaan. Ook hier weer twee rondjes voor de instructeur rijden en dan wisselen zodat iedereen aan bod komt. Na 2 uur even stoppen op de ‘parkeerplaats’ van het circuit om wat te drinken en dan nog even een half uurtje sturen, maar dan in tegengestelde richting.

R1200GS_Bocht

Voor je het weet is het 3 uur en zit de dag er weer op. In de kantine van het PVI nog even napraten en een certificaat in ontvangst nemen en naar huis. En toch, je voelt je na zo’n training toch prettiger op de weg. Het rijden gaat toch weer soepeler en bochten op de openbare weg neem je toch soepeler.

Al met al een prima geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar. Het liefst weer een dagje op het PVI, maar het is natuurlijk afwachten hoe het vliegveld Lelystad zich ontwikkeld de komende 12 maanden.

Meer informatie over motorcursussen.nl en hun opleidingsprogramma vind je op hun website http://www.motorcursussen.nl

 

Milieusticker Frankrijk op de motor

Sinds 2016 is het in een aantal steden verplicht om een milieusticker op je auto te hebben, vanaf 1 mei 2017 is een milieusticker zelfs verplicht voor auto’s met een buitenlands kenteken. Ik heb daar nooit echt bij stilgestaan, maar het is ook verplicht op de motor!

Waarom een milieusticker? In grote Franse steden (denk aan Parijs, wat ook nog min of meer in een dal ligt) hebben ze enorm last van smog wat veroorzaakt wordt door het verkeer. Men wil vervuilende voertuigen weren uit de stad, en middels een milieusticker is direct duidelijk in welke categorie jouw voortuig valt, en of je op dat moment ook in de stad mag zijn.

De volgende steden is een milieusticker sowieso verplicht:

  • Parijs (permanente milieuzone)
  • Annecy en omgeving (tijdelijke milieuzone)
  • Departement Drôme (tijdelijke milieuzone)
  • Departement Isère (tijdelijke milieuzone)
  • Lille (tijdelijke milieuzone)
  • Lyon (tijdelijke milieuzone)
  • Rennes (tijdelijke milieuzone)
  • Straatsburg (tijdelijke milieuzone)
  • Toulouse (tijdelijke milieuzone)

Een tijdelijke milieuzone houdt in dat alleen in geval van ernstige smogvorming en vervuiling de milieuzone actief is en je dus alleen met de juiste sticker de stad in mag. Daarnaast kunnen aanvullende verkeersregels van toepassing zijn.

Naast deze steden waar het al actief is zijn er ook plannen om een miieuzone in de volgende steden in te voeren: Annemasse, Arras, Avignon, Bordeaux, Cannes, Clermont-Ferrand, Côte Basque-Adour, Dijon, Duinkerken (Dunkerque), Épernay, Faucigny-Glières-Bonneville, Le Havre, Montpellier, Rouen, Saint-Étienne en Vallée de la Marne

Er zijn verschillende kleuren stickers. De kleur is afhankelijk van het soort voertuig, de Euro norm (Euro3, Euro4, Euro5 etc.) en de hoeveelheid CO2 uitstoot.

image

Een milieuzone wordt aangegeven met een bord, en de kleur van de sticker geeft aan of je de milieuzone in mag of niet.

Een milieusticker kan je aanvragen op een Franse website (je kan gelukkig voor Engels kiezen): https://certificat-air.gouv.fr/. Hier een sticker aanvragen kost je € 4,41 inclusief verzendkosten.

Let op: er zijn meerdere sites/organisaties die ook deze stickers verkopen, maar het staat die sites vrij daar rustig € 30,- of meer voor te vragen. Wil je je geld graag in de zak houden, kies dan voor de Franse website.

Het aanvraagproces is erg duidelijk. Houdt wel je kentekenbewijs bij de hand, daar staan alle gegevens op die je nodig hebt met invullen. Alleen de CO2 uitstoot staat hier niet op, maar deze kan je vervolgens opvragen op de kentekensite van de RDW: https://ovi.rdw.nl/ (hier kan je overigens ook de andere gegevens opvragen als je je kentekenbewijs niet bij de hand hebt). Wat me overigens opviel, voor de auto is dit geen probleem, maar ik heb geen EURO norm voor mijn 2018 model BMW, en ook geen CO2 uitstoot. Deze dus maar open gelaten.

De levertijd van een sticker varieert tussen 2 en 6 weken, houdt hier dus rekening mee. Het schijnt wel zo te zijn dat als de sticker niet bijtijds in huis is je ook je aankoopbewijs mee kan nemen, maar daar heb ik zelf geen ervaring mee.

De sticker plak je in de auto rechtsonder in het raam (gezien vanaf de bestuurder), op de motor dus maar op het scherm rechtsonder of op de vorkpoot. Een (Franstalige) instructievideo vind je hier: https://www.youtube.com/watch?v=xWd0N_ip9EI&feature=youtu.be.

Na een paar weken is de sticker binnen, en kan hij geplakt worden. Bon Voyage!

 

BMW ECall en SOS noodoproepsystemen

clip_image002

Vandaag (28 maart 2018) werd mijn aandacht getrokken door twee stukjes op zowel nu.nl als telegraaf.nl over noodoproepsystemen in auto’s:

Voor auto’s wordt dit dus verplicht, en voor motorfietsen is het voorlopig nog optioneel. Mijn BMW K1600GT is er namelijk ook mee uitgerust, het zogenaamde ECall systeem wat in staat is om in noodgevallen zelf een noodoproep richting 112 uit te sturen.

Het ECall systeem werkt met een aantal sensoren in de motor die detecteren of er een valpartij of aanrijding heeft plaatsgevonden. Is dat het geval dan wordt automatisch een noodoproep gedaan. Ook is het mogelijk om handmatig een noodoproep te doen met het systeem.

Het handmatige systeem is het eenvoudigst en kan je gebruiken als er bijvoorbeeld een noodsituatie is zonder dat je onderuit bent gegaan. Kwestie van op de knop drukken en ECall zet een verbinding op met de lokale alarmcentrale.

image

De BMW wordt afgeleverd in een bepaald land, en daarmee wordt ook de taal geregistreerd. Het is dus niet zo dat je in Spanje een ECall opzet en vervolgens een Spaanstalige mevrouw aan de lijn krijgt. Deze mogelijkheid werkt alleen als het contact aanstaat, een grapjurk bij het terras gaat dus geen onverwachte grappen opleveren.

Stel je maakt een onschuldige schuiver en je motor ligt in het gras op zijn kant. Het systeem detecteert dat er wat is gebeurd, maar dat het geen heftige aanrijding is. Het systeem zal een ECall gaan opzetten, maar met een vertraging van 30 seconden. In deze 30 seconden heb je de tijd om middels de SOS knop de ECall te resetten. Dan wordt er dus geen verbinding opgezet. Wordt de ECall niet gereset dan wordt een verbinding met de alarmcentrale opgezet en kan je praten.

De laatste optie is als je een heftige schuiver of aanrijding krijgt. Het systeem zal dit detecteren en zal direct een verbinding opzetten met de alarmcentrale. Er wordt geen gesprek tot stand gebracht, maar de alarmdiensten zullen direct gealarmeerd worden. ECall zal niet alleen een verbinding opzetten, maar geeft ook de locatie door waar vandaan de ECall wordt opgezet.

Voor als je je zorgen maakt over je privacy, dit is ook het enige moment en de locatie is ook het enige wat wordt doorgegeven. Het is dus geen track-and-trace systeem waarmee BMW je volledige reis zou kunnen volgen.

Een SIM kaart is niet nodig omdat alleen een verbinding met de alarmdiensten wordt opgezet. Ook is geen verbinding met je eigen telefoon nodig, het ECall systeem is volledig ‘self supporting’.

Voor nieuwe auto’s wordt dit dus per 31 maart verplicht, maar helemaal uit de lucht vallen komt het niet, het blijft namelijk dat de benodigde Europese wetgeving al in 2015 is goedgekeurd.

ECall werkt op dit moment in Duitsland, België, Frankrijk, Italië, Monaco, Nederland (vanaf augustus 2017), Oostenrijk, Polen, Portugal, San Marino, Spanje en Vaticaanstad. Meer landen zullen in de loop van de tijd toegevoegd worden.

Meer informatie over BMW eCall kan je vinden op https://www.bmw-motorrad.nl/nl/technologie/veiligheid-360-graden/eCall.html

Recordaantal motorrijders in Nederland

Het zal niemand ontgaan zijn, maar op 20 februari kwamen er allemaal berichten omhoog over het groeiende aantal motorrijders, het was zelfs in het 8 uur journaal ’s avonds!
De BOVAG heeft een berichtje geplaatst over een recordaantal motorrijders in Nederland. Het afgelopen jaar slaagden 27.229 mensen voor hun A Rijbewijs. Dat is 8,9% meer dan het jaar daarvoor, maar tevens het hoogste aantal sinds 2003. Het totaal aantal motorrijders in nu bijna 1,5 miljoen, een recordaantal!
Ook interessant om te zien, de meeste motorrijders zitten buiten de randstad (Zeeland en Drenthe scoren het best) en de meeste motorfietsen per 1000 inwonders vind je in Drenthe, Zeeland and Friesland. Net als bij het aantal motorrijders, scoort de randstad het minste als het gaat om het aantal motorfietsen per 1000 inwoners.
Het CBS heeft ook een berichtje hierover gepubliceerd: Meer 50-plussers op de motor en CBS doet natuurlijk wat meer aan statistieken. En als je dat bekijkt verandert het plaatje wel een beetje… Het bezit van motorrijbewijs en motorfiets bij 50-plussers is toegenomen, in de groep van 50 tot 65 jaar 17% meer dan in 2014. Voor de 50-minners is het omgekeerd, daar is het bezit van zowel motorrijbewijs als motorfiets afgenomen met 13%.
<tekst gaat verder onder het plaatje (wat ik schaamteloos van Internet heb geplukt)>

seniorlady

Is dat goed nieuws of juist niet? Het is toe te juichen dat bezit van zowel motorrijbewijs als motorfiets is gegroeid, maar het is natuurlijk erg jammer dat dit niet schijnt te leven onder de jongere medemens. Mijns inziens mede een gevolg van het invoeren van het getrapte rijbewijs. Als 18 jarige kan je nu eerst je A1 rijbewijs halen en op een 11kW motorfiets rijden. Pas na 2 jaar kan je A2 halen (35 kW) en weer 2 jaar later (of als je begint vanaf 24) een volledig A rijbewijs halen. En iemand van 24 jaar heeft hoogstwaarschijnlijk andere (financiële) prioreiten dan het halen van het motorrijbewijs en het kopen van een motorfiets….